id: mp_popup, name: , icon: http://daoutop.gr/wp-content/plugins/motopress-content-editor-lite/images/ce/object/popup.png?ver=2.4.1, closeType: enclosed, resize: horizontal, position: 55, show: 1
| Γεώργιος Α. Δαουτόπουλος, M.A., Ph.D.

Φράγμα Ακούω και
Φράγμα δε Βλέπω 

Του Γεωργίου Α. Δαουτοπούλου, daoutop@otenet.gr
Επί Υπουργίας Ανωμερίτη, ο Γενικός Γραμματέας του
Υπουργείου Γεωργίας με τον οποίο γνωριστήκαμε σε μια ημερίδα της Περιφέρειας
Δυτικής Μακεδονίας και έκτοτε συχνά ανταλλάσσαμε επιστολές, είχε την καλοσύνη
να μου στείλει τον κατάλογο των αρδευτικών έργων που προωθούσε το Υπουργείο
Γεωργίας στο χώρο της Μακεδονίας.
Στον μακρύ κατάλογο περιλαμβάνονταν και το φράγμα
του Νεστορίου που μάλιστα είχε ενταχθεί στα έργα που θα υλοποιούνταν από το Γ
Κοινοτικό Πλαίσιο. Από τότε πέρασαν δώδεκα και πλέον έτη, αλλά το φράγμα μόλις πριν
από 2 χρόνια δημοπρατήθηκε, εγκαταστάθηκε ο ανάδοχος και οι εργασίες προχωρούν
με ρυθμό χελώνας ή μάλλον σταμάτησαν. Αν δεν έχει δοθεί μεγάλη έκπτωση και αν ο
εργολάβος δεν το παρατήσει στη μέση, για πολλούς και διάφορους λόγους, και
ώσπου να γίνει η μελέτη για το δίκτυο διανομής του νερού και κατασκευαστεί, θα
περάσουν τουλάχιστον, στην καλύτερη των περιπτώσεων, άλλα 10 και πλέον χρόνια. «Ποιος
ζει, ποιος πεθαίνει» ή ζήσε Μάη, να φας τριφύλλι», θα απαντούσε ένας σοφός
γέροντας αγρότης της περιοχής.
Στο μεταξύ, η ανάγκη για αύξηση του γεωργικού
εισοδήματος για τη συγκράτηση του πληθυσμού, είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Χωρίς
αρδευτικό νερό, δε μπορούμε να κάνουμε αναδιάρθρωση των καλλιεργειών. «Με
στάρια, χαΐρι και προκοπή δεν υπάρχει», μου έλεγε γεωργός της περιοχής που
μάλιστα σταμάτησε να τα καλλιεργεί γιατί τα έξοδα ήταν μεγαλύτερα από τα έσοδα.
Μπορούσαμε και μπορούμε να φτιάξουμε μικρά αρδευτικά
δίκτυα, χρησιμοποιώντας ως χώρο αποθήκευσης την κροκάλα του ποταμού. Ένα κάθετο
χαμηλό φράγμα που δεν θα υπερβαίνει το ύψος της υφιστάμενης κροκάλας, κάθε 1000
ή περισσότερα μέτρα, θα συγκεντρώνει αρκετό νερό για να ποτίσει με φυσική ροή ή
άντληση τα χωράφια που βρίσκονται εκατέρωθεν του, ανάλογα με το ανάγλυφο. Μάλιστα
πρόσφατα, με αφορμή άρθρο που δημοσιεύτηκε σε Ελληνικό περιοδικό με τον τίτλο υδραυλικός
κριός, έκανα μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο. Υπάρχει η δυνατότητα να
εγκαταστήσουμε αντλίες που θα τις φτιάξουμε οι ίδιοι και θα μπορούν από μια
μικρή υδατόπτωση με μεγάλη διατομή σωλήνα να μας ανεβάζουν το νερό, σε μια
μικρότερη διατομή και παροχή, σε ύψη που μπορούν να υπερβαίνουν και τα 30 μέτρα
χωρίς την κατανάλωση ενέργειας, με λειτουργία μάλιστα 24 ώρες το 24ωρο!.
Ταυτόχρονα δεν πρέπει να προετοιμαστούμε και να
δοκιμάσουμε νέες καλλιέργειες που θα προτείνουμε στους γεωργούς που τώρα θα
έχουν τη δυνατότητα περισσότερων επιλογών; Ασφαλώς. Μια σώφρον Τοπική και
Περιφερειακή Διοίκηση αυτό θα έκαμνε. Και είναι καιρός για να το κάνει.
Η μεταφορά των αρμοδιοτήτων της Διεύθυνσης Γεωργικής
Ανάπτυξης από τη Νομαρχία που καταργήθηκε στους νέους Καλλικρατικούς Δήμους,
μας αφήνει σκεπτικούς. Αν ακολουθηθεί το πρότυπο που καθιερώθηκε στις Νομαρχίες
όπου επικράτησαν οι πελατειακές σχέσεις και η βραχυχρόνια αντιμετώπιση των
αγροτικών θεμάτων, θα έχουμε μια σοβαρή οπισθοδρόμηση. Είναι καλό για το
πολιτικό μέλλον των αιρετών να χτυπάνε τους αγρότες στην πλάτη, να τους
διαβεβαιώνουν ότι αυτοί είναι κοντά τους, να υιοθετούν ακραία συνθήματα του
τύπου, «τιμές Αθηνών και όχι Βρυξελλών», να κάνουν τα στραβά μάτια στις παρανομίες
και να θεωρούν ότι οι επιδοτήσεις είναι ξένα λεφτά που πρέπει να τα φάμε. Δεν
είναι όμως καλό για το μέλλον αυτής της χώρας. Μέρος της παρούσας βαριάς κρίσης,
οφείλεται και σε αυτές τις μικροπολιτικές πρακτικές.
Αντιθέτως, αν η μεταφορά αποτελέσει αφορμή για ένα
σάλπισμα κινητοποίησης των δημιουργικών δυνάμεων των τοπικών κοινωνιών θα
έχουμε μια νέα αναπτυξιακή πορεία. Επιστήμη και πρακτική, αν εγκαταλείψουν την
αμοιβαία εχθρότητα και περιφρόνηση η μία για την άλλη, σε συνδυασμό με τις
εξαιρετικές εδαφοκλιματικές συνθήκες και τα εδαφοκλιματικά μας συγκριτικά
πλεονεκτήματα, θα μπορέσουμε να φτιάξουμε μια αγροτική παραγωγή περιζήτητη για
τα ημεδαπά και αλλοδαπά αστικά κέντρα.
Η υιοθέτηση των αρχών της αειφορικής γεωργίας με περιορισμό
της ενεργειακής εξάρτησης, με περιορισμό των χημικών εισροών, με αντικατάστασή
τους από μεράκι και γνώση και μάλιστα επιτόπια, με αλλαγή των σπάταλων
αρδευτικών συστημάτων, με υιοθέτηση πρακτικών μειωμένης κατεργασίας του
εδάφους, με επαναφορά και αξιοποίηση των γεωργικών υπολειμμάτων, με συνδυασμό
γεωργίας και κτηνοτροφίας, με επιτόπια μεταποίηση της αγροτικής παραγωγής και
νέες τεχνολογίες (Ενεργοί Μικροοργανισμοί, Μυκόρριζες και Ζεόλιθος ή
Ατταπουλγίτης),  είναι μερικοί από τους
τρόπους που θα μας οδηγήσουν στη νέα γεωργική πορεία και ευημερία.
Ο γράφων έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα τα τελευταία
χρόνια με τη μελέτη και εισαγωγή νέων καλλιεργειών και τεχνολογιών στην
Ελληνική γεωργία που αξίζει να δοκιμαστούν. Αν η Αντιπεριφέρεια ή κάποιος συλλογικός
φορέας το επιθυμεί, είμαστε στη διάθεσή τους για τη διοργάνωση μιας ημερίδας με
θέμα το Μέλλον της Γεωργίας στην Καστοριά, μέσα στα πλαίσια του εορτασμού της
εκατονταετίας από την απελευθέρωση της πόλης και της περιοχής.

Η γνώση υπάρχει. Αναζητείται η πολιτική βούληση και
ένα βλέμμα στραμμένο στη μακροχρόνια ανάπτυξη αυτού του τόπου. 

No Comments Yet.